Dylan kort #3729

Gijsbert Kamer recenseerde Fragments voor de Volkskrant. Zijn recensie staat zowel in de papieren editie van de krant van vandaag (27/1), als online, zie hier.

Voor wie moet wachten op de pakketbezorger of (nog) geen tijd heeft om naar de platenzaak om de hoek te gaan, twee tips:

De download van de luxe editie van Fragments kost slechts €22,39, begrijp ik uit een reactie van Edo bij 'Dylan kort #3728'. [met dank aan Edo]

Wie kiest voor een one month free trial van Apple Music, kan voorlopig gratis en voor niks naar Fragments luisteren, zo lees ik in een bericht van Hilda op Facebook. [met dank aan Hilda]

YouTube heeft inmiddels ook alle songs van de luxe editie van Fragments, luister hier.

Tip: The Pilosophy Of Modern Song: Boekhandel Broekhuis in Enschede heeft een klein stapeltje licht beschadigde exemplaren van Dylans boek voor een wat lagere prijs te koop.

Dylan kort #3728


Record Collector
nr. 541 (februari 2023) heeft een korte (halve pagina), door Daryl Easlea geschreven recensie van Fragments

MOJO 352: bevat een uitvoerig artikel, met name over de opnamesessies voor Time Out Of Mind en hier en daar een beetje aandacht voor de outtakes die op Fragments verschijnen. Mocht je het tijdschrift, inclusief cd, te pakken krijgen voor de release van Fragments, dan kun je vast luisteren naar 'Dirt Road Blues' (version 2) en 'Mississippi' (version 2). De versie van 'Mississippi' staat uiteraard ook al op YouTube, zie hier. Mag ik even zeggen dat 'Dirt Road Blues' (version 2) werkelijk schitterend is.

De beat van de jaren '60 met Jan Rot. Rot: 'Zonder Bob Dylan had de wereld er heel anders uit gezien', kijk hier (Dylan vanaf 12:20) [met dank aan Hilda]

Nooit Meer Slapen: in de vroege ochtend van 20 januari vertelt actrice Hanna Verboom over haar psychoses, ook Bob Dylan komt voorbij (rond 19:00) luister hier. [met dank aan Hans] 

Mocht je recensies van Fragments tegenkomen in (Nederlandstalige) kranten en / of tijdschriften die hier nog niet genoemd zijn, dan hoor ik dat graag: twillems87[at]gmail.com

drie (literaire) tijdschriften

Bladerend door het literaire tijdschrift TriQuarterly no. 10 (1967) stuit ik op een foto van twee mannen en een vrouw. Een van de mannen is naakt. De foto doet me denken aan de door Daniel Kramer geschoten foto voor de voorzijde van Bob Dylans album Bringing It All Back Home. Dat komt met name door de houding van de vrouw op deze foto, het doet me denken aan Sally Grossman op de Dylan-hoes. Ik realiseer me dat ik een overeenkomst zie die menig ander niet ziet. Mijn ogen willen overal Bob Dylan zien. Als ik de bladzijde wil omslaan valt mijn oog op het lijstje namen van de mensen aan wie auteur Mark Malkas zijn 'A plea for the domestication of the unicorn' heeft opgedragen. Een van die namen is Blind Boy Grunt en wij weten wie dat is: Bob Dylan. 
Balderend door de zeventien pagina's die 'A plea for the domestication of the unicorn' telt, hier en daar een paar regels lezend, valt mijn oog op een vetgedrukte regel, een hoofdstuktitel: I'll let you be in my dream if I can  be in yours. De Dylanliefhebber herkent daar een ietwat verbasterde versie van de voorlaatste regel van Dylans 'Talkin' World War III Blues' van The Freewheelin' Bob Dylan in. Die song eindigt zo:

“I’ll let you be in my dreams if I can be in yours”
I said that

Een zoektocht naar meer informatie over de schrijver levert niks op. Mark Malkas blijft een mysterie.

* ~ * ~ *

Een aantal jaar geleden kocht ik op een boekenmarkt een stapeltje afleveringen van Evergreen Review. In een groot aantal van de gekochte tijdschriften staan door schrijvers van de Beat Generation geschreven stukken. In een enkel geval is er ook een beetje Dylan te vinden in de pagina's van deze Evergreen Reviews. 
Om redenen die hier verder niet zo belangrijk zijn, greep ik eerder vandaag weer eens naar he stapeltje Evergreen Reviews en bladerde ze een voor een door. Voorin Evergreen Review no. 48 (1967) zat een post it geplakt met daarop een paginanummer geschreven. Op die pagina staat iets over Dylan, vandaar die post it. Maar wat ik bij de eerste keer doornemen van deze Evergreen Review niet had gezien - zo bleek wel uit de post it - en nu wel zag, is dat er voorin het tijdschrift een advertentie staat voor het album Bob Dylan's Greatest Hits. Wonderlijk dat ik daar de eerste keer overheen heb gekeken.
Ik kan me niet herinneren ooit eerder een advertentie voor Bob Dylan's Greatest Hits te hebben gezien waarin melding wordt gemaakt van de bijgevoegde, door Milton Glaser ontworpen poster. En het is nog wel een Great big Dylan die de eerste keer ontsnapte aan mijn ogen...

* ~ * ~ *

In The Paris Review no. 53 (winter 1972) staan 'Three Sonnets for Tom Clark' van Ted Berrigan. De tweede gaat zo:

Tomorrow.     I need to kill
Blank mind part     Confusions of the cloth
White snow whirls everywhere.     Across the fields
in the sky the
                  Soft, loose
stars swarm. Nature makes my teeth "to hurt"
shivering now   on 32nd street   in my face & in my head
does Bobby Dylan ever come around here?     listen
it's alive     where exposed nerve jangles
& I     looming over Jap's American flag
In Public, In Private     The Sky Pilot In No-Man's-Land
The World Number 14     is tipsy as pinballs on the ocean
We are bored through.....through.....through  with  our
   professionalism
Outside her
Windows

* ~ * ~ *

come-back Bob Dylan

Nieuwsgierig als ik ben, hoor ik graag van (voormalige) medewerkers van Nieuwsblad van het Noorden meer over die diapresentatie uit 1973. 
Zijn er Nederlandse Dylanliefhebbers die naar aanleiding van dit - of soortgelijk-  krantenbericht de stoute schoenen hebben aangetrokken en begin 1974 naar Amerika zijn getrokken om een of meerdere concerten van Bob Dylan & The Band bij te wonen?
De laatste zin klopt overigens niet. De tournee die begon op 3 januari met een concert in Chicago en eindigde op 14 februari 1974 met een concert in Los Angeles, bevatte veertig concerten op 21 verschillende podia in Amerika en Canada.
De tour leverde het livealbum Before The Flood op. 

Bron: Nieuwsblad van het Noorden, 12 december 1973.

aantekening #8424 [4 tracks]

Deze maandagochtend vier tracks die in de afgelopen week voorbij kwamen en die het verdienen om vandaag nogmaals beluisterd te worden, ergens deze ochtend tussen het tweede en derde kopje koffie.

1. Het is 19 april 1993, Bob Dylan loopt het podium op in het Hutsville Convention Center in Hutsville, Alabama, akoestische gitaar om zijn nek. Het podium opkomend, zo stel ik mij voor, begint hij te spelen: het door Stephen Foster geschreven 'Hard Times'. Zodra hij bij de microfoon is, begint hij gelijk te zingen. Uit alles blijkt dat hij gedreven is deze avond. Niks noodzaak tot inzingen, ruwe rasp of zoiets. Het is vanaf de eerste noot goed. 'Hard Times' is een song die hij eerder opnam voor zijn album Good As I Been To You, maar vanavond doet dat er niet toe, dit is een nieuwe song, een nieuwe 'Hard Times'. Na het eerst couplet blijkt Dylan niet alleen op het podium te staan, Bucky Baxter is achter hem aangelopen. Voor zijn buik een accordeon waarmee hij de ruimte tussen de coupletten vult. 

Na dit ingetogen begin barst het concert open met 'Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again', gehele band op het podium, maar daar gaat het nu niet om. Vandaag blijf ik hangen bij opener 'Hard Times'.

2. Door die accordeon in 'Hard Times' moest ik denken aan 'Born In Time' van Under The Red Sky, de song waarop Bob Dylan zelf de accordeon bespeelt. Goede song, dit 'Born In Time', sowieso een goed album, Under The Red Sky. Het is jammer dat veel mensen niet voorbij het besmuikt wijzen naar de tekst van opener 'Wiggle Wiggle' komen en zodoende niet horen hoe goed dit album is. Afgaande op de paar outtakes van Under The Red Sky die circuleren, hoop ik dat the powers that be na het verschijnen van Fragments eens denken aan Under The Red Sky bij het brainstormen over een volgend deel in The Bootleg Series.

Bob Dylan blinkt uit in vele disciplines die bij muziek maken horen, maar het zingen van een duet hoort daar niet bij, als je het mij vraagt. Hij kan het wel, maar het lukt niet altijd. Op 'Born In Time' werkt het wel, het samen zingen. Die tweede stem is van David Crosby. 

3. Vraag een willekeurige muziekliefhebber wat zijn / haar vijf favoriete albums van Bob Dylan zijn. De kans is groot dat daar Blonde On Blonde bij zit. Vraag vervolgens aan die persoon om enkele songs van Blonde On Blonde te noemen. De kans dat daar 'Temporary Like Achilles' bijzit, is niet zo groot. Het is niet de Blonde On Blonde-versie van 'Temporary Like Achilles' die vanochtend tussen het tweede en derde bakkie nogmaals voorbij komt, maar de eerste take van deze song, alleen te vinden op de collector's edition van The Cutting Edge, het twaalfde deel van The Bootleg Series. Dylans zang op deze eerste take is nog slepender dan op de versie die uiteindelijk op Blonde On Blonde (take 4) terecht zou komen. Door het beluisteren van 'Temporary Like Achilles' als losse track, los van Blonde On Blonde, in een andere versie dan de albumversie, valt ineens op hoe sterk deze ietwat vergeten song is.

4. In oktober 1963 verscheen een versie van Dylans 'John Brown' op Broadside Ballads vol. 1, maar wie had dat door of had anno 1963 het geld om dat album voor die paar Dylan-songs te kopen? Om het nog wat ingewikkelder te maken, werden Dylans bijdragen aan dit album weggestopt achter het pseudoniem Blind Boy Grunt. Pas in 1995 verscheen 'John Brown' op een Dylan-album, MTV Unplugged was dat. Niet Dylans finest hour, als je het mij vraagt. Ik luister liever naar de 'John Brown' van 19 april 1996, een concert in Portland, Maine. Op de dag af drie jaar na 'Hard Times' waarmee ik begon. Is deze 'John Brown' groots? Is het het beste wat Bob Dylan ooit heeft gedaan? Nee, gelukkig niet. Alleen luisteren naar het allerbeste maakt de oren doof voor heel veel uitstekende muziek. Deze 'John Brown' is een zeer goede 'John Brown' die op de een of andere verwrongen manier uitstekend past bij deze ochtend, ergens tussen het tweede en derde kopje koffie.

Time Out Of Mind live - wachten op Fragments

Kan de productie van een album de composities op die plaat negatief beïnvloeden? Het is een vraag waar ik al langer over nadenk en met de aanstaande release van Fragments; Time Out Of Mind (1996 - 1997); the Bootleg Series vol. 17 is die vraag weer actueel geworden. Is Time Out Of Mind zoals dat in september 1997 verscheen, het album dat Bob Dylan voor ogen had? Ik twijfel daar aan. Om duidelijk te maken waarom ik twijfel, moet ik 25 jaar terug in de tijd.

Time Out Of Mind werd kort na verschijnen door de media ontvangen als een meesterwerk. Begin 1998 kreeg Bob Dylan een aantal Grammy's in armen gedrukt om nog eens te bevestigen hoe goed Time Out Of Mind is. Tijdens die Grammy-uitreiking speelde hij 'Love Sick'. In de zomer van 1998 - zo rond de tijd dat Bob Dylan en band door Europa trokken voor een serie concerten - werd 'Love Sick' op single uitgebracht, of liever 2 singles. Eén single waarop de albumversie van de song wordt aangevuld met drie concertopnamen en één single met niet de albumversie van 'Love Sick', maar de Grammy-versie, aangevuld met nog eens drie concertopnamen. Van de zeven concertopnamen op deze twee singles, zijn er maar liefst drie songs die oorspronkelijk op Time Out Of Mind stonden. Het is opmerkelijk - en vrij uniek - dat Bob Dylan zo kort na het uitbrengen van een studioalbum songs van dat album in een concertversie uitbrengt. En dit was nog maar het begin. Na het uitbrengen van concertopnamen van 'Love Sick', 'Cold Irons Bound' en 'Can't Wait' op single in de zomer van 1998, volgden nog een aantal singles, promo's, bonusdiscs en albums met een of meerdere concertopnamen van Time Out Of Mind-songs. 'Million Miles', 'Tryin' To Get To Heaven', een tweede live-versie van 'Cold Irons Bound', 'Make You Feel My Love' en 'Highlands', van al deze songs werden concertopnamen officieel uitgebracht op cd. Acht concertopnamen van TOOM-songs op cd. Voor Dylan-begrippen is dat veel. Wie twijfelt, kijk maar eens in je platenkast:  hoeveel concertopnamen zijn er uitgebracht van songs van "Love And Theft", het album dat na Time Out Of Mind verscheen? Of van Modern Times, het album daarna?

Het bleef echter niet bij de acht concertopnamen van TOOM-songs op cd. In december 1997 kreeg de website www.bobdylan.com een nieuw onderdeel: online performances, vooral concertopnamen die (tijdelijk) online beluisterd konden worden. De eerste concertopname van een TOOM-song kwam in januari 1998 online te staan: 'Cold Irons Bound' opgenomen op 16 december 1997, de versie die een paar maanden later op de 'Love Sick'-single zal verschijnen. Nog weer een maand later kwam de eerste concertopname van een TOOM-song die niet op cd zou verschijnen online te staan: ''Till I Fell In Love With You', opgenomen op dezelfde dag als 'Cold Irons Bound'. Uiteindelijk werden er zeven TOOM-songs in een liveversie die niet op cd verschenen online gezet. Voeg daar nog een achtste track bij: een concertversie van 'Love Sick' opgenomen op 26 juli 1999 werd als bonustrack toegevoegd aan de iTunes-versie van Tell Tale Signs.

Binnenkort verschijnt Fragments. De vierde cd van de luxe editie bevat 12 concertopnamen van Time Out Of Mind-songs (inclusief TOOM-outtake 'Mississippi') waarvan slechts één opname eerder op cd is verschenen: 'Make You Feel My Love'.

Dat zijn ongehoord veel concertopnamen van Time Out Of Mind-songs die in de loop der jaren zijn uitgebracht. Hieronder een gesimplificeerd overzicht: achter iedere song de datum van opname en 'cd' voor de songs die voor Fragments op cd zijn uitgebracht, 'online', voor de songs die op www.bobdylan.com hebben gestaan en 'Fragments' voor de opnamen die op dit zeventiende deel van The Bootleg Series staan.

Love Sick 25/02/1998 cd, online

Love Sick 24/06/1998 Fragments

Love Sick 06/02/1999 online

Love Sick 26/07/1999 iTunes

Standing In The Doorway 06/10/2000 Fragments

Standing In The Doorway 06/03/2001 online

Million Miles 31/01/1998 Fragments

Million Miles 19/02/1999 cd

Tryin' To Get To Heaven 07/04/1999 online

Tryin' To Get To Heaven 20/09/2000 Fragments

Tryin' To Get To Heaven 05/10/2000 cd, Fragments

Tryin' To Get To Heaven 04/04/2004 online

'Till I Fell In Love With You 16/12/1997 online

'Till I Fell In Love With You 05/04/1998 Fragments

Not Dark Yet 22/09/2000 Fragments

Cold Irons Bound 16/12/1997 cd, online

Cold Irons Bound 19/05/2000 Fragments

Cold Irons Bound 11/06/2004 cd, Fragments

Make You Feel My Love 21/05/1998 cd, online, Fragments

Make You Feel My Love 03/02/1999 online

Can't Wait 20/12/1997 cd

Can't Wait 06/02/1999 Fragments

Can't Wait 19/05/2000 Fragments

Highlands 27/07/1999 online

Highlands 16/03/2000 cd

Highlands 15/11/2001 Fragments

Mississippi 15/11/2001 Fragments

Ik heb wel eens gedacht dat de keuze om zoveel Time Out Of Mind-songs in een concertversie uit te brengen voortkomt uit een ontevredenheid over de productie van het album Time Out Of Mind. Door de songs in een concertversie uit te brengen, laat Dylan horen dat deze song prima composities zijn en dat de songs - in veel gevallen - in de liveversie beter klinken dan in de albumversie. Dat ik denk dat Bob Dylan concertversies van TOOM-songs in de loop der jaren heeft uitgebracht uit ontevredenheid over de productie van, het 'geluid' van deze songs op Time Out Of Mind, zegt waarschijnlijk vooral iets over hoe ik tegen Time Out Of Mind aankijk, daar ben ik mij terdege bewust van. Maar het feit dat de eerste cd van Fragments bestaat uit het album Time Out Of Mind waarbij het 'geluidsausje' dat naderhand over de opnamen is gelegd te niet wordt gedaan zodat het album voor het eerst gehoord kan worden zoals het tijdens de opnamen in de studio klonk, lijkt mijn theorie te bevestigen. Bob Dylan was niet tevreden over de productie van Time Out Of Mind, wel over de opnamen en de composities, maar het 'geluidsausje' irriteerde hem, zo lijkt.

Fragments is in de inmiddels ruim dertig jaar bestaande The Bootleg Series uniek. Nooit eerder werd een nieuwe mix van een bestaand album als uitgangspunt voor een deel van The Bootleg Series genomen. Nu Time Out Of Mind aan de beurt is voor de Bootleg Series-behandeling wordt dit voor het eerst wel gedaan. Dat is - samen met de grote hoeveelheid TOOM-songs die in concertversie zijn uitgebracht - veelzeggend.

Mississippi (version 2)

 


Van Fragments: Time Out Of Mind Sessions (1996 - 1997); The Bootleg Series vol. 17. Dit zeventiende deel van The Bootleg Series verschijnt op 27 januari. Meer informatie over Fragments vind je hier.

David Crosby (1941 - 2023)

Toen ik vanochtend las dat David Crosby is overleden, moest ik gelijk denken aan 'Day Of The Locusts' van het album New Morning. Ik had aan andere songs kunnen denken, bijvoorbeeld aan iets van het geweldige album If I Could Only Remember My Name van Crosby. Of 'Almost Cut My Hair' van Déjà Vu, het hippiealbum van Crosby, Stills, Nash & Young waarvan wereldwijd meer exemplaren zijn verkocht dan er ooit hippies zijn geweest. Of aan dat tributeconcert voor Roy Orbison in februari 1990 waarbij The Byrds weer eens samen voor publiek optraden en tijdens 'Mr. Tambourine Man' Bob Dylan het podium opliep en met David Crosby een microfoon deelde. 

Maar ik denk aan 'Day Of The Locusts' nu David Crosby dood is, een song van Bob Dylan over het in ontvangst nemen van een eredoctoraat van Princeton. Op 9 juni 1970 was dat en Bob Dylan nam niet alleen zijn vrouw Sara mee naar die gelegenheid, maar ook David Crosby. 


Dylan kort #3727

MOJO 352 van maart 2023 heeft niet alleen Bob Dylan op de cover, maar ook een cd met 14 tracks van verschillende delen van The Bootleg Series. Het tijdschrift kan alvast hier online besteld worden. [Bij mijn eerste poging om dit tijdschrift online te kopen ging overigens een en ander mis tijdens het bestellen. Ik heb nu wel betaald, maar krijg geen tijdschrift. MOJO zal dit ongetwijfeld netjes oplossen, maar wees gewaarschuwd.]

The Beatles, Stones & Dylan in Hengelo, 26 januari, zie hier.

'Bob Dylan gaat een keer dood', zie hier.

Dylan kort #3726

De nieuwe OOR heeft een artikel over Fragments. Ik heb het artikel nog niet gezien. Ik weet dus niet of het al een recensie van het nieuwe deel van The Bootleg Series is, of meer een algemeen verhaal over Time Out Of Mind ter voorbereiding op de aanstaande release. 
aanvulling 13:00: Ik heb begrepen dat het om een artikel van 7 pagina's gaat. Het is vooral een verhaal over Time Out Of Mind met weinig nieuws, plus een enkel citaat uit de liner notes van Fragments. [met dank aan Johan]

Waar komt toch die behoefte vandaan om Bob Dylan in te lijven bij het eigen clubbie? Ik las en stoorde mij aan een artikel waarin beweerd wordt dat aan de setlist van Dylans Europese concerten van afgelopen najaar duidelijk is dat hij is toegetreden tot de Katholieke kerk. Dat artikel staat hier. Het is niet zo heel moeilijk een soortgelijk artikel te schrijven waarin duidelijk gemaakt wordt dat Bob Dylan sinds kort speelt bij de LA Lakers, lid is geworden van Zaragoza's filmclub of is toegetreden tot de Kerk van het Vliegende Spaghettimonster

Laurens Leurs over 'Hurricane', zie hier.

Elfie Tromp schrijft 'Zonder pedofielen geen popmuziek', lees hier. Wat Elfie Tromp is vergeten is dat inmiddels is gebleken dat de beschuldigingen tegen Bob Dylan niet kloppen. Interview met Tromp hier.