Dylan kort #3823

Setlist 4 april, Dallas, Texas: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / [introduction Bob Britt] / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / [introduction Tony Garnier] / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Geen twee, maar één cover: 'Big River', gitarist Bob Britt werd weer aan het publiek voorgesteld na 'False Prophet', Tony Garnier kreeg ook een eigen voorstelrondje na 'Big River'. 

Wie had er gehoopt, gedacht, verwacht dat 'Murder Most Foul' een live-debuut zou krijgen in Dallas, Texas? Eerlijk zijn, antwoorden op een briefkaartje naar het bekende adres.

Setlist 5 april, Austin, Texas: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / Across The Borderline / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Naast 'Big River' vanavond 'Across The Borderline' op de setlist. 'Across The Borderline' werd geschreven door Ry Cooder, John Hiatt en Jim Dickinson. Willie Nelson nam een mooie versie van de song op op het gelijknamige album. Op dit album staat ook 'Heartland', de song die Nelson met Dylan schreef en opnam. Austin, Texas is uiteraard Willie Nelson-land. Bob Dylan speelde 'Across The Borderline' al vele malen eerder, voor het laatst in 1998. 

Setlist 6 april, Austin, Texas: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / [introduction Jimmie Vaughan] / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / Walkin' By Myself / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Vanaf 'I'll Be Your Baby Tonight' vervangt Jimmie Vaughan Doug Lancio op gitaar tijdens een groot deel van het concert. De uitzonderingen: 'Key West', 'I've Made Up My Mind To Give Myself To You' en 'Mother Of Muses'.

Jimmie Vaughan is te horen op de songs 'Handy Dandy', '10,000 Men', 'God Knows' en 'Cat's In The Well' op Dylans album Under The Red Sky (1990).

'Across The Borderline' is vervangen door 'Walkin' By Myself'.

Het concert van 6 april is voorlopig het laatste concert van Bob Dylan & band. In juni wordt het toeren weer opgepakt en zullen Dylan en band onderdeel zijn van de Outlaw Music Festival Tour

A.F.Th. van der Heijden: Afgelopen week verscheen de essaybundel 40 jaar de tandeloze tijd deel 2 met daarin het door Jaap Schipper geschreven, iets meer dan twee pagina's tellende essay 'A.F. Th. van der Heijden en Bob Dylan'. [met dank aan Fokke en Peter] (Ik begrijp van de tipgevers dat het boek te verkrijgen is via de website van A.F. Th. van der Heijden, maar mijn virusscanner zorgt er voor dat ik deze website niet kan bezoeken, vandaar dat ik geen link plaats naar deze site.)

Autotest VW Passat B1 (Typ32): Zo rond 1977, 1978 leek het een goed idee om Bob Dylans muziek te gebruiken voor het aanprijzen van een auto, zie hier (rond 6:38). [met dank aan Wim en Hans] Enkele decennia later hielp Dylan bij de verkoop van Cryslers en Cadillacs. En dan is er nog die editie van tijdschrift Autovisie uit 2008...

I got eight carburetors, boys, I’m using ’em all
Well, I got eight carburetors and boys, I’m using ’em all
I’m short on gas, my motor’s starting to stall

(Summer Days)

Futurama seizoen 3, aflevering 13 draagt de titel 'Bendin' In The Wind', zie hier. Als dat geen knipoog is... [met dank aan Alja en David]

Vijf kunstenaars stellen werk tentoon onder de titel 'Shelter From The Storm', zie hier.

covers: Back to Dylan (Heerlen, 29 februari 2024), zie hier.

Dylan kort #3822

Setlist 2 april, Lafayette, Louisiana: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / Jambalaya (On the Bayou) / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Geen instrumentale versie van 'Watching The River Flow', 'Big River' is terug & 'Jambalaya (On the Bayou)' is aan de setlist toegevoegd. Bob Dylan loopt rond met Hank Williams in zijn hoofd.

21 mei is er weer een Bob Dylan-lezing bij boekhandel Riemer in Amersfoort, zie hier. [met dank aan Wim & de groeten van Hans ;-)] 

Arno Kantelberg bespreekt op de website van de Volkskrant het boek The Freaks Came Out to Write – The Definitive History of The Village Voice, the Radical Paper That Changed American Culture van Tricia Romano, zie hier. (Achter betaalmuur) Bob Dylan komt in de recensie kort voorbij. [met dank aan Peter]

Pascal Deweze in Humo: 'We gaan niet doen zoals Bob Dylan, bij wie je soms pas na twee minuten doorhebt welk nummer hij speelt.' (zie hier) Tip voor Pascal: je kunt niet 'doen' zoals Bob Dylan, tenzij je Bob Dylan bent. Dus doe maar niet.

GRANTA: Aanvulling op bericht in 'Dylan kort #3821': Het artikel van Mark Holborn in Granta 76 gaat over foto's die Richard Avedon van Bob Dylan maakte in 1963, 1965 en 1997. De foto's staan bij het artikel afgedrukt. Daarnaast bevat deze GRANTA een artikel van Greil Marcus over The Anthology Of American Folk Music & zoals een ieder weet is het onmogelijk om over The Anthology te schrijven zonder Bob Dylan te noemen.


Dylan kort #3821

"Waar was jij de afgelopen dagen?"
"Juarez."
"Wat deed je daar?"
"Voornamelijk mezelf verliezen."
"Had je een beetje goed weer?"
"Niet echt, regen."

Setlist 29 maart, Memphis, Tennessee: Watching The River Flow (instrumental zonder Dylan) / Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Na 'I'll Be Your Baby Tonight' liep Bob Dylan het podium af om twee minuten later terug te komen. Reden onbekend. Ergens las ik dat het geluid tijdens dit concert wat te wensen overliet, was dat de reden voor Dylans korte verdwijntruc? Het begin van het concert met een instrumentale versie van 'Watching The River Flow' door de band zonder Dylan is nieuw. Wat is er gaande?

Geen voorstelrondje van de bandleden vanavond.

Setlist 30 maart, Memphis, Tennessee: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / [introduction Bob Britt] / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

De tweede avond in Memphis geen instrumentale versie van 'Watching The River Flow' & geen verdwijntruc. Het geluid schijnt deze avond een stuk beter te zijn geweest dan de eerste avond in Memphis. Geen voorstelrondje van alle bandleden, maar wel, al vrij vroeg op de avond - na 'False Prophet' - stelt Bob Dylan gitarist Bob Britt aan het publiek voor. Nogmaals: wat is er gaande?

Setlist 1 april, New Orleans, Louisiana: Watching The River Flow (instrumental zonder Dylan) / Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / [introduction Bob Britt] / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / On the Banks of the Old Ponchartrain / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Vanavond wederom een instrumentale versie van 'Watching The River Flow' - net als 29 maart -  en het voorstellen van alleen Bob Britt na 'False Prophet' - net als op 30 maart. Is er dus helemaal niks gaande? Is dit de nieuwe standaard: openen met een instrumentale 'Watching' en alleen Britt in de schijnwerpers zetten? 

Toch is niet alles een herhaling: 'Big River' is vervangen voor 'On the Banks of the Old Ponchartrain'. In 1972 speelde Bob Dylan mee op Doug Sahms versie van 'On the Banks of the Old Ponchartrain', officieel uitgebracht op Genuine Texas Groover [met dank aan Hilda voor de correctie].  

Blik op de toekomst: de eerste geruchten over een aanstaande tournee door Engeland doen de ronde. Dit zou in het najaar van 2024 moeten gebeuren. Hoeveel waarde er gehecht moet worden aan deze geruchten en of eventuele concerten in Europa - waaronder Nederland - ook tot de mogelijkheden behoren, is nog alles behalve duidelijk.

GRANTA: Literair tijdschrift GRANTA #76 (winter 2001) bevat naast een kort artikel over Dylan -  geschreven door Mark Holborn - een pagina met een rebus waarvan de oplossing de eerste paar regels van 'Visions Of Johanna' is [met dank aan Hans]:

Hessel van der Walls album Tussen hangen en wurgen (1982) bevat de song 'Makaber spel'. Het laatste couplet van die song:


wat natuurlijk wel erg op enkele regels uit Dylans 'Masters Of War' van The Freewheelin' Bob Dylan lijkt. [met dank aan Simon]

Plainsong: Voor afsluiter 'Raider' van het album In Search of Amelia Earhart (1972) van Plainsong hebben de schrijvers van de song - Jerry Yester & Judy Henske - of naar Bob Dylans 'Long Time Gone' geluisterd, of naar dezelfde bron die Dylan aan de melodie voor 'Long Time Gone' hielp. Vergelijk zelf: 'Long Time Gone', 'Raider'. 

KIJK: 'Songteksten zijn steeds simpeler geworden', zie hier.

BNNVara: 'Popmuziek is steeds simpeler, agressiever en egoïstischer', zie hier.

Maarten Steenmeijer is in de Volkskrant (30/03/2024) zeer te spreken over de door Joel Selvin geschreven biografie van drummer Jim Gordon. In de Dylanwereld is Gordon vooral bekend door niet met Dylan op tournee te gaan. Zie hier.

A Complete Unknown: Moviepulp, Nieuwsblad, Filmtotaal.

Gabor Maté - De mythe van normaal [met dank aan Martijn]: 


Abbie Hoffman - Revolution for the hell of it: Over het creëren van chaos onder andere via desinformatie in de aanloop naar de protesten tijdens de Democratische conventie in Chicago in 1968: 'I rapped in Lincoln Park thanking Ho Chi Minh for bringing the medical supplies, thanking Bob Dylan for playing in the park, thanking Chairman Mao for the secret plans'. (blz 118)

Ik moest gelijk denken aan onderstaande afbeelding in TLiedboek 26.


Overigens komt Dylan nog enkele keren voorbij in Revolution for the hell of it, maar dit terzijde.

Haruki Murakami - Romanschrijver van beroep: 'Of neem Bob Dylan. toen die midden jaren zestig de puur akoestische stijl van de zogeheten "protest folksong" (die hij van voorgangers als Woody Guthrie en Pete Seeger had overgeërfd) inruilde voor elektrische instrumenten, werd hij door veel van zijn eerdere fans verguisd als een "judas", een "verrader die was overgelopen naar het commercialisme". Maar nu verwijt allicht vrijwel niemand hem nog dat hij een elektrische gitaar begon te gebruiken. Als je zijn oeuvre chronologisch beluistert, snap je immers dat het voor de creatieve artiest Bob Dylan, die was begiftigd met het vermogen om zichzelf te vernieuwen, uiteindelijk een natuurlijke en noodwendige keus was. Maar voor (een deel van) de mensen destijds, die zijn originaliteit in het hokje wilden stoppen van de "protest folksong" in de enge zin, was het je reinste "verraad" en "ontrouw".'

Leo Kenter - de Kameleons: 'Grim was een Dylan-fan, maar stond open voor nieuwe muziek en hij leende af en toe platen van ons.'

Kay Murphy: Het gedicht 'Eighties Meditation' van Kay Murphy begint zo:

The picnic table's carefully etched
with faded JAGGER, DYLAN, ERIC CLAPTON,
HASH, COCAINE, DEEP PURPLE, PURPLE HAZE:
gods we prayed to in the late late Sixties. 

Het is een van de drie gedichten waarin Bob Dylan voorbij komt in het door Jim Elledge samengestelde Sweet Nothings; An Anthology of Rock and Roll in American Poetry. Een vierde gedicht - over Stevie Wonder - bevat een citaat uit het door Wonder gecoverde 'Blowin' In The Wind'. Een van de drie Dylan-gedichten is geschreven door David Wojahn, de man die ooit Dylan op de cover van zijn dichtbundel Mystery Train zette.

update 15:00 uur:

Luister hier naar 'On the Banks of the Old Ponchartrain'. 

Dylan kort #3820

The Flowers Of Indulgence brengt in april het album Dylan's Lost Songs vol. 1 uit, een album vol Basement-song. Wie er achter deze band zit, is wat onduidelijk. De muzikanten gaan schuil achter bekende namen als Tiny Montgomery, Silly Nellie & T-Bone Frank. Hier staat wat meer informatie en kan 1 track beluisterd worden. Dylan's Lost Songs vol. 1 wordt positief besproken in Uncut 325 van mei 2024. Volgens de recensie in Uncut zal het 12 tracks tellende album, naast 'One Man's Loss' covers van onder andere 'Next Time On The Highway' en 'She's On My Mind' bevatten.

Hacks seizoen 1, aflevering 9 [met dank aan Floater]:


A Complete Unknown: De Telegraaf, Gazet van Antwerpen.

Recensie Dylan en wij zonder Amerika: Nederlands Dagblad (achter betaalmuur).

Joan Baez: I Am A Noise: op 20 april te zien in Melkweg. Op 16 juni in Hilversum.

Setlist 26 maart, Nashville: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You  / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed // [band introductions]  Every Grain Of Sand

Setlist 27 maart, Nashville: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider  / I'll Be Your Baby Tonight / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Jochen Markhorst - Bob Dylans High Water (for Charley Patton)

In de laatste zin van zijn nieuwste boek noemt Jochen Markhorst de song 'High Water (for Charley Patton)' van "Love And Theft" (2001) 'een masterclass in het samenbrengen van oude elementen en het maken van iets nieuws.' En zo is het. Bob Dylan heeft gedurende zijn gehele carrière als songschrijver geleund op en geleend uit een breed scala aan bronnen. 'High Water' is daar een schoolvoorbeeld van. Songs, boeken, films. Een kort zinnetje ergens gehoord of gelezen kan de songsmid inspireren tot die twist die zijn song nou net nodig heeft en Jochen Markhorst weet als geen ander al dat lenen & leunen van Dylan bloot te leggen. Dat doet hij al vele jaren in een steeds verder uitdijende serie boeken met als meest recente toevoeging Bob Dylans High Water (for Charley Patton).

Aan het eind van zijn boek geeft Markhorst een lijst van maar liefst veertig mozaïeksteentjes - zoals Markhorst de Dylans bronnen noemt - waarvan elementen, frasen en zinsneden zijn terug te vinden in 'High Water'. En al die mozaïeksteentjes zijn in de voorafgaande ruim 120 pagina's voorbij gekomen op de manier zoals we dat inmiddels van Markhorst gewend zijn, met inzicht, flair en een sprankje eigenwijs. Ik ben er een liefhebber van.

Nieuwe elementen in Bob Dylans High Water (for Charley Patton) - mede met dank aan het vorig jaar verschenen boek Mixing Up The Medicine - is de blik op de vroege versies van 'High Water', op de coupletten die nooit de plaat hebben gehaald; en de aandacht voor hoe deze weggegooide regels weer kunnen opduiken in andere songs, soms jaren later. 

De boeken van Jochen Markhorst zijn een genot om te lezen en een must read voor iedere liefhebber van Bob Dylans muziek. Met Bob Dylans High Water (for Charley Patton) heeft Markhorst zichzelf overtroffen. 

Dylan kort #3819

Setlist 24 maart Louisville, Kentucky: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / Every Grain Of Sand

Groenteman op zondag (NPO 2, 24 maart): In dit programma was Lucky Fonz III te gast om te praten over zijn nieuwe voorstelling. Tijdens de uitzending komt Fonz' bewondering voor de muziek van Bob Dylan ter sprake, terugkijken kan hier. [met dank aan Hans en Peter]

'The Roving Blade', 17 maart 2024. Luister hier.

A Complete Unknown: Nu de film daadwerkelijk geschoten wordt, verschijnen er meer en meer berichten over deze film op het internet, zie bijvoorbeeld hier.

update 15:00 uur:

Nieuwe concertdatum: Dit jaar zal Bob Dylan spelen tijdens Willie Nelsons jaarlijkse 4th of July picknick, zie hier.

Dylan kort #3818

'het regent bob dylan': Mogelijk is het je al opgevallen: ik heb een nieuw tabblad aan de blog toegevoegd met de titel 'het regent bob dylan'. Deze pagina bevat een overzicht van de boeken (romans, dichtbundels, etc.) waarin Bob Dylan of een van zijn songs of albums wordt genoemd. Voor meer uitleg, zie de tekst op de pagina 'het regent bob dylan'.

Setlist 21 maart Asheville, North Carolina: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Setlist 23 maart Louisville, Kentucky: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Once Upon A Time In Northern Ireland aflevering 2 begint met een kort fragment van Bob Dylan uit 1965. Terugkijken kan met een NPO-account hier. [met dank aan Hans]

Tekielja is een band die op het album Tou mor songs van onder andere Townes van Zandt, Doug Sahm en Bob Dylan covert, niet in het oorspronkelijke Engels, maar in het Gronings. De door Tekielja opgenomen Dylan-song is 'To Ramona'. Deze staat niet op YouTube. Ik heb begrepen dat we er ook weinig aan missen... [met dank aan Hans] 

NPO Radio 2 over 'Blowin' In The Wind', zie hier.

Lezing 'Bob Dylan, muzikale ekster' op 11 april in Maassluis, zie hier.

Bob Dylan schreef een song voor Huey Lewis, zie hier.

A Complete Unknown (de film), zie hier.

De poëziepodcast: Daan Doesborgh praat met Lucky Fonz III onder andere over 'de geheime echte reden waarom Bob Dylan de Nobelprijs voor de literatuur heeft gewonnen', zie hier. (Podcast is van juli 2022)

Dylan kort #3817

Setlist 17 maart 2024, Charlotte: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / The Roving Blade / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

18 songs dit keer, de extra song is een cover: 'The Roving Blade'.

Setlist 18 maart 2024, Fayetteville: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Tour '74 boxset: Het staat er terloops in, maar het staat er echt in het artikel van Harvey Kubernik op de website Music Connection: "Sony Entertainment this year will be releasing a box set of 1974 Dylan/Band tour concerts." Die verwachte '74-boxset gaat er dus komen, zo lijkt het. Verder nog geen informatie over de omvang van de boxset of een releasedatum. [met dank aan Klaas]

Jochen Makhorst - Bob Dylans High Water (For Charley Patton): Net verschenen, het nieuwe boek van Jochen Markhorst, in het Nederlands, Engels & Duits. Dit keer neemt Markhorst een van de sterkte songs van "Love & Theft" (2001) onder de loep. Bob Dylans High Water (For Charley Patton) is te koop bij Amazon.

The Still Traveling Wilburys, een tributeband, tourt door Nederland en speelt onder andere op 26 april in Iduna, 3 mei Het Podium, 10 mei in Nieuwe Nor en 25 mei in Bibelot. [met dank aan Hans] Een promoclip van 'Handle With Care' door The Still Traveling Wilburys is hier te zien.

Mojo 366 (mei 2024) bevat een ingezonden brief van Hanns Peter Bushoff over albumhoezen die erg lijken op de hoes van Dylans Bringing It All Back Home. Het zal toch geen toeval zijn dat de website Legacy Of Music sinds twee dagen een stuk staat over de hoes van Bringing It All Back Home? Zie hier.

Searching For A Gem: Volgens een bericht op Facebook wordt er gekeken naar de mogelijkheden voor een doorstart voor de website Searching For A Gem & terecht. Een site met dusdanig veel informatie mag niet verloren gaan.

De eerste foto's van Timothée Chalamet in zijn rol als Bob Dylan. zie hier en hier.


Dylan kort #3816

setlist 15 maart, Athens Georgia: Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand


'Gotta Serve Somebody' is weer terug op de setlist, 'I'll Be Your Baby Tonight' is verschoven van plek 12 naar 8 en 'Big River' is de wisselsong.

Searching For A Gem: Alan Fraser heeft via Facebook laten weten tegen software-, geld-  en tijdproblemen voor het updaten van zijn website Searching For A Gem aan te lopen. Hierdoor heeft hij besloten per 1 mei met de website te stoppen. Het verdwijnen van Searching For A Gem zal een enorme aderlating zijn voor de Dylangemeenschap, de site behoort sinds jaar en dag tot een van de beste Dylansites op het wereld wijde web. Met dank aan Alan voor de vele jaren waarin hij een grote hoeveelheid tijd en energie heeft gestoken in het bijhouden van zijn website. (En ergens hoop ik nog dat er voor 1 mei een oplossing komt.)

Humo over Dylan en wij zonder Amerika van Van Oorschot, zie hier.

Stretto over Dylan en wij zonder Amerika, zie hier.

Puzzel in de Volkskrant van vrijdag 15 maart 2024 [met dank aan Hans]:


Toeval: Afgelopen week was ik regelmatig op zolder te vinden, druk met het opnieuw rangschikken van de inhoud van de eerste van twee kasten vol boeken waarin Bob Dylan zijdelings voorbij komt. Die kasten puilen uit van de dichtbundels, romans, verhalen- en essaybundels. Stapels met boeken die nog een plekje in de kast moeten krijgen liggen er op de grond voor of nemen (tijdelijk?) een plank van een derde kast in beslag. 

Ik ben niet geschikt als opruimer, laat mij maar lezen en meer chaos creëren, dat ligt mij beter. Om het leed wat te verzachten, sta ik mezelf toe om na een uur opruimen een half uur te lezen. Tijdens zo'n leeshalfuurtje pakte ik het onlangs gekochte One of a kind van Jack Micheline op, sloeg het boek open op de bladzijde waar ik was gebleven en las: 

There are many shades of red
Bill Saroyan, Henry Miller, Bob Dylan, Charles Mingus wear red hats 

in het eerste deel van het gedicht 'Satellite #4', getiteld 'red'. En in het tweede deel van datzelfde gedicht, getiteld 'blue' staat:

Most people walk around feeling blue
It is the sadist's favorite color
Bob Kaufman is blue
Bill DeKooning is blue
Henry Miller is blue
Bill Saroyan has a blue face
Bob Dylan has a blue face
Bill Burroughs is blue
Frank Lloyd Wright is blue
Charles Mingus and Jack Kerouac have blue faces
Norman Mailer was always blue
Bukowski wears a blue hat
Ferlinghetti's ass has always been blue

Terwijl mijn ogen over al die namen glijden, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Alle door Micheline genoemde namen zeggen me wat en de meeste ook wel iets meer dan wat. Zo is een van de beste boeken die ik afgelopen jaar heb gelezen van Henry Miller (A Devil In Paradise), luister ik regelmatig naar platen van Mingus, bracht de postbode afgelopen week nog drie boeken van Charles Bukowski en weet een ieder die mijn Dylan & de Beats heeft gelezen van mijn zwak voor de werken van Bob Kaufman, William Burroughs en Lawrence Ferlinghetti. Ik zou bijna denken dat Jack Micheline en ik met hetzelfde hoofd denken.

Enfin, na het lezen van nog enkele bladzijden werd het weer tijd om op zolder verder te gaan met de opruimklus. Het eerste boek dat ik oppakte was De saaiste jongen ter wereld van Erik Bindervoet. Ik sloeg het open en las:

Blauw als je billen van fluweel
Blauw als je billen van glas
Blauw als Bob Dylan
In zijn kubistische periode
Blauw als een schoolfeest
Met Thé Lau
Blauw als de glimlach van een junk
Blauw als een knal

Ik denk aan Jules Deelder die ooit zei dat toeval niet bestaat, 'Toeval? Wij hadden vroeger thuis een hond, díe had toevallen.' Dat dan weer wel, aldus Deelder.

ik heb On of a kind van Jack Micheline bijna uit, nog een paar bladzijden te gaan. Bob Dylan ben ik nog twee keer in dit boek tegengekomen. En het herschikken van de boeken in de kasten op zolder? Daar ben ik nog wel even mee bezig, vrees ik.

Boekenweek: Yolanda Chabot in het boekenweekgeschenk Gezinsverpakking: 'Ja, maar ik weet het niet, Dibbes, ze houdt niet van Dylan en weet niet wie Mulisch was.'

Setlist 14 maart 2024, Athens, Georgia

Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / I'll Be Your Baby Tonight / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand


Het bij dit bericht afgebeelde werk is van Fritz Sauter.

Wouter van Oorschot - Dylan en wij zonder Amerika

‘Over Bob Dylan zijn de spreekwoordelijke bibliotheken volgeschreven. (…) En daar komt dit boek nu dus bij. Ik had er plezier in het te schrijven en leg er voor de geïnteresseerde leek in uit waarom ik zijn kunst van mondiaal belang vind’. Zo begint het net verschenen boek Dylan en wij zonder Amerika van Wouter van Oorschot. Het is als lezer dan ook zaak om binnen die immer uitdijende, exponentieel groeiende Dylanbibliotheek het koren van het kaf te scheiden. Welke recent verschenen Dylan-titels verdienen wel de investering van de leesuren en welke titels kunnen beter genegeerd worden? Voor grofweg driekwart van de in de afgelopen decennia verschenen Dylan-boeken heeft de auteur zich (grotendeels) beperkt tot het in eigen woorden opnieuw opschrijven van het overbekende verhaal: geboren in Duluth, in 1961 als Guthrie-kloon naar New York vertrokken, ‘Blowin’’ & ‘Times’, Newport 1965, ‘Like A Rolling Stone’ & Blonde On Blonde, motorongeluk, country & americana, Blood On The Tracks, Rolling Thunder Revue, wereldtournee 1978 & echtscheiding, de God-vinder, de donkere jaren ’80, de wederopstanding vanaf Time Out Of Mind & The Never Ending Tour, Nobelprijs, ergens tussendoor nog iets over 'stem van een generatie', veer in z’n reet & klaar. Wie een of twee van deze boeken heeft gelezen, heeft ze allemaal gelezen. Ze zijn niet interessant, behalve voor de leek, voor de newbies onder de Dylanliefhebbers. 

Het kleine deel van de immer uitdijende Dylanbibliotheek dat wel interessant is voor de man en / of vrouw die al eens eerder een Dylanboek las & wel beschikt over een stel goed werkende hersenen, bevat het werk van auteurs die wat nieuws te melden hebben. Dat nieuws valt in twee categorieën uiteen: als eerste zijn er de auteurs die door middel van eigen research nieuwe feiten en / of inzichten presenteren in het geschrevene en als tweede auteurs die schrijven over hun eigen, persoonlijke beleving van Dylans muziek. Van Oorschots Dylan en wij zonder Amerika valt in de laatste categorie. Het boek bevat Van Oorschots persoonlijke beleving van – of misschien nog beter: een leven met (een klein deel van) Dylans oeuvre. Dat maakt Dylan en wij zonder Amerika tot een interessant boek, niet zozeer voor de startende Dylanliefhebber, maar voor de man en / of vrouw die al een paar dagen meeloopt in het Dylancircus. Mijns inziens had Van Oorschot er verstandig aan gedaan om zijn boek de titel Dylan en ik zonder Amerika te geven in plaats van Dylan en wij, maar dit terzijde.

In het eerste hoofdstuk zet Van Oorschot uiteen voor wie zijn Dylanboek niet geschikt is: voor de christen-evangelisten is het niet relevant, aldus de auteur; de luisteraars die Dylans oeuvre vooral bekijken als zijnde gedrenkt in de Amerikaanse cultuur; en tot slot: de Dylanologen, zeg maar de mierenneukers die van iedere scheet die Dylan laat geur, duur & volume boekstaven. Met name de laatste groep vind ik een opmerkelijke keuze. Niet alleen zet de auteur hiermee een groot aantal potentiële lezers buiten spel, ook ondermijnt hij daarmee de kracht van zijn boek. Nogmaals: de kracht van Dylan en wij zonder Amerika is dat Van Oorschot in dit boek zijn persoonlijke Dylanverhaal vertelt en die persoonlijke aard van dat verhaal maakt het boek juist uitermate interessant voor de Dylanoloog. Immers: een persoonlijk verhaal, een eigen interpretatie van een song, een unieke visie op een tekst is in potentie een eyeopener voor de man / vrouw die denkt alles al te weten en te begrijpen (lees: Dylanoloog). Een boek als Dylan en wij zonder Amerika is in potentie het breekijzer om de vastgeroeste gedachtewereld van de Dylanoloog open te breken.

Aan het eind van zijn boek schrijft Van Oorschot terecht: ‘Bij Dylans meerdimensionale teksten regent het (…) conflicterende interpretaties. Sterker, het lijkt er vaak op dat elke bewonderaar een geheel eigen begrip van zijn werk heeft, dat op zijn hoogst soms op hoofdlijnen met dat van anderen overeenstemt.’ De kracht van Dylan en wij zonder Amerika zit ‘m nou juist daar in, in de eigen interpretatie van Van Oorschot van enkele Dylansongs. Dat is de reden dat Dylan en wij zonder Amerika gelezen moet worden.

De kern van Van Oorschots Dylanverhaal beslaat een aantal songs die in 1965 en 1966 op single verschenen: ‘Subterranean Homesick Blues’ en dan met name de zinsnede ‘Don’t follow leaders’, ‘Like A Rolling Stone’, ‘Positively 4th Street’, ‘Can You Please Crawl Out Your Window?’ – volgens Van Oorschot een hoogtepunt in Dylans oeuvre -, ‘(Sooner Or Later) One Of Us Must Know’ en ‘Rainy Day Women #12 & 35’. Dat uitgerekend deze zes songs in Dylan en wij zonder Amerika de meeste aandacht krijgen, heeft alles te maken met het feit dat Van Oorschots puberjaren samenvielen met het verschijnen van deze singles. Van Oorschot beschrijft in zijn boek dan ook wat deze songs voor zijn opgroeiende zelf betekende en wat deze songs bijna zestig jaar later nog steeds voor hem betekenen. Natuurlijk is er in Dylan en wij zonder Amerika een breder perspectief. Van Oorschots eerste kennismaking met Dylans muziek was nog voor het verschijnen van ‘Subterranean Homesick Blues’, namelijk eind 1964 met het horen van ‘All I Really Want To Do’ van Another Side Of Bob Dylan. Daarnaast schrijft hij uitvoerig over bijvoorbeeld ‘She’s Your Lover Now’ als voorloper voor ‘One Of Us Must Know’. De kernjaren uit Dylans oeuvre voor Van Oorschot zijn de mid-sixties, de jaren van Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde. In Dylan en wij zonder Amerika weet hij de songs uit deze periode op een dusdanige wijze te koppelen aan zijn eigen leven, zijn puberjaren, dat hij daardoor voor de lezer de mogelijkheid creëert met nieuwe ogen naar deze songs te kijken. Het meest sterk is het hoofdstuk over ‘Can You Please Crawl Out Your Window?’ en dan vooral het stuk over de verschillende schrijfwijzen van deze songtitel op de verschillende uitgaven van deze song op single. Het is een hoofdstuk – en Van Oorschot zal mij dit niet in dank afnemen, gezien het eerste hoofdstuk van zijn boek – een Dylanoloog waardig. 

En nee, het is niet allemaal koek en ei met Dylan en wij zonder Amerika. Natuurlijk heb ik wat te zeuren, want nee, ‘One Too Many Mornings’ staat niet op Another Side Of Bob Dylan zoals Van Oorschot schrijft, maar op Times en nee, Song And Dance Man is geen boek van Anthony Scaduto, maar van Michael Gray, maar het zijn kleinigheden in vergelijking met wat Dylan en wij zonder Amerika aan positiefs te bieden heeft. 

Dus lees Dylan en wij zonder Amerika en oordeel zelf of het je wat te bieden heeft. Smijt het niet bij voorbaat in een hoek als zijnde het zoveelste boek in de Dylanbibliotheek met de gedachte ‘hoef ik niet te lezen, ik weet het allemaal al’, maar pak het op, juist als veellezer, als Dylanoloog en laat het het middel zijn om verder te komen dan de eigen vooringenomenheid. Ik schreef het al eerder: Dylan en wij zonder Amerika is in potentie het breekijzer om de gedachtewereld van de Dylanliefhebber open te breken. Het enige dat je hoeft te doen is dat breekijzer, dat boek op te pakken. Je zult geen spijt krijgen.

Meer over Dylan en wij zonder Amerika vindt u hier.

setlist 12 maart 2024, Jacksonville

Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / I'll Be Your Baby Tonight / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Setlist 10 maart 2024 Orlando, Florida

Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / I'll Be Your Baby Tonight / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Weer een 16 songs tellende setlist: 'Gotta Serve Somebody' is van de setlist verdwenen en 'I'll Be Your Baby Tonight' is opgeschoven van plek 8 naar 11. 

Riekus Waskowsky; de één-Dylangedicht-dichter

Het moet denk ik eind jaren negentig geweest zijn dat ik voor het eerst de naam Riekus Waskowsky hoorde. In een aflevering van Dode Dichters Almanak las deze Rotterdamse dichter zijn gedicht 'Salt Peanuts' voor en dat maakte indruk. Niet heel veel later stuitte ik op een aantal gedichten van Waskowsky in de befaamde bloemlezing van de Nederlandse poëzie van Gerrit Komrij. Eén van die gedichten is 'Aars Poetica':

AARS POETICA

(She got ev'rything she needs
        she's an artist, she don't look back)

Dichten is net als koken:
je pleurt maar wat in de pan
als je koken kan.

Het citaat waarmee het gedicht opent is natuurlijk afkomstig uit Dylans 'She Belongs To Me' van het album Bringing It All Back Home (1965) & ja, het moet zijn 'She's' en 'everything', maar een kniesoor die daar op let. De dichter die met 'Salt Peanuts' naar een stukje onrustjazz van Dizzy Gillespie verwijst, citeert in 'Aars Poetica' Dylan. Een dichter met oor voor muziek dus. Dat maakt nieuwsgierig, zou de man meer naar Dylan hebben verwezen in zijn poëzie, zo vroeg ik me toen af.

Eerste stap in mijn zoektocht was Wie het eerste z'n stenen kwijt is... (1970), de derde bundel van Waskowsky, de bundel waar 'Aars Poetica' in te vinden is. De bundel opent met citaten van Paul Simon, William Shakespeare & Ludwig Wittgenstein, maar een Dylan-citaat, naast het eerder genoemde citaat in 'Aars Poetica', bevat Wie het eerste z'n stenen kwijt is... niet. Ook geen andere verwijzing naar Dylan in deze bundel, wel een iets andere opmaak van 'Aars Poetica' dan in de dikke van Komrij:

Aars Poetica

        (She got ev'rything she needs
        she's an artist, she don't look back)

Dichten is net als koken:
je pleurt maar wat in de pan

als je koken kan.

Volgende logische stap: de verzamelde gedichten van Riekus Waskowsky en om een lang verhaal kort te maken, ook in dit bijna 300 pagina's tellende boek slechts één aanwijzing dat Riekus Waskowsky wel eens van Bob Dylan gehoord had: het citaat aan het begin van 'Aars Poetica'. Daarmee leek het verhaal af, de koek op, de mogelijkheden onderzocht. Er was maar één conclusie mogelijk: Riekus Waskowsky was een één-Dylangedicht-dichter. An sich niet uniek, er zijn er (veel) meer in de Nederlandse poëzie te vinden. 

Dat was het verhaal zo'n kwart eeuw geleden en in die tijd is er weinig verandering in dat verhaal gekomen. Mijn geheugen zegt dat ik ergens een Waskowsky-interview las waarin Dylan voorbij komt - mijn geheugen vertelt me niet of Waskowsky de interviewer of de geïnterviewde is - maar dat is een interview & geen gedicht. Status blijft onveranderd, Waskowsky is een één-Dylangedicht-dichter.

Maar dan ontstaan er basten in die status, in de al een kwart eeuw geldende aanname & nee, er zijn geen niet eerder gepubliceerde gedichten van de in april 1977 overleden dichter opgedoken. Er is een oud gedicht, een andere (vroegere?) versie van een gedicht dat zowel in Wie het eerste z'n stenen kwijt is... als (uiteraard) in Verzamelde gedichten te vinden is waarin Bob Dylan toch... 

Maar eerst nog even terug naar 'Aars Poetica'. Dat gedicht werd namelijk - zo ontdekte ik afgelopen donderdag - in 1970 niet alleen in de bundel Wie het eerste z'n stenen kwijt is... gepubliceerd, maar ook in het literaire tijdschrift Maatstaf (#12, april 1970) en gek genoeg wijkt het gedicht zoals afgedrukt in Maatstaf wat af van de versie in Wie het eerste z'n stenen kwijt is... 

aars poëtica

        She's got everything she needs
        she's an artist, she don't look back
        (Bob Dylan)

DICHTEN is net als koken:
je pleurt maar wat in de pan
als je koken kan.

Niet alleen is het citaat uit 'She Belongs To Me' in deze versie van het gedicht foutloos gegeven, ook is Dylans naam aan het citaat toegevoegd. 
Veel interessanter nog is het gedicht 'dichters' dat in deze Maatstaf aan 'aars poëtica' vooraf gaat:

dichters 

       opgedragen aan dr. R. v.d. Hoofdakker
       dichtend psychiater te Groningen

Oh psychiater, wat kijk je weer ernstig,
wat is er, wat hebben we misdaan? Wij dichters
- stuk voor stuk puddinkjes, in ruimte en
tijd, tot in eeuwigheid - ook al zijn wij dan 
slechts puddinkjes, crème de cacao, vanille
of mislukt, de MUZE redt ons puddinkjes
en zo niet dan vragen wij ootmoedig:

is DOKTER OETKER in de zaal?

Dit gedicht staat - op enkele details na - ook zo in Wie het eerste z'n stenen kwijt is... en Verzamelde gedichten, maar aan de versie van dit gedicht in Maatstaf is een voetnoot toegevoegd die in zowel Wie het eerste z'n stenen kwijt is... als Verzamelde gedichten ontbreekt:

Dr. Oetker is de auteur van o.a. 'De jonge psychiater is ook een roofdier, maar hij moest eens weten', 'de linkse arts en het rijwiel' en 'How many roads must a man walk down before you can call him a man?'

Voor wie het kwartje niet gelijk valt, die laatste titel (minus het woordje 'can') is natuurlijk een citaat uit Dylans 'Blowin' In The Wind'. Na een kwart eeuw kan de status van Riekus Waskowsky dus opgekrikt worden van één naar anderhalf-Dylangedicht-dichter. 

En nu braaf Dylan luisteren & Waskowsky lezen (maar nooit tegelijkertijd).

Setlist 9 maart 2024 Orlando, Florida

Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Tonight / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Dylan kort #3815

Setlist 5 maart (Clearwater): Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Toninght / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

"I'll Be Your Baby Tonight" is weer aan de setlist toegevoegd.

Setlist 6 maart (Clearwater): Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / I'll Be Your Baby Toninght / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Big River / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Het door Johnny Cash geschreven "Big River" vervangt "Walking By Myself" op de setlist, luister hier.

Setlist 7 maart (Fort Myers): Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You  / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / I'll Be Your Baby Tonight / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Roll Over Beethoven / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

"I'll Be Your Baby Tonight" is een paar plekken opgeschoven op de setlist. "Gotta Serve Somebody" is van de setlist verdwenen. Het door Chuck Berry geschreven "Roll Over Beethoven" vervangt "Big River" op de setlist.

"Play something we know!": Tijdens het eerste concert van de huidige tour, op 1 maart jongstleden, schreeuwde een dame vanuit het publiek na "False Prophet" "Play something we know" richting podium. Dylan & band spelen na "False Prophet" "When I Paint My Masterpiece" in een nieuw arrangement. Dat nieuwe arrangement heeft wat weg van de Irving Berlin-song "Puttin' On The Ritz" (luister hier). Een andere bron suggereert "Instanbul (Not Constantinople)" van The Might Be Giants als bron voor de nieuwe versie van "Masterpiece", luister hier. [met dank aan Hennie]

We zijn een aantal dagen verder en de hierboven beschreven toevallige samenloop van omstandigheden is uitgegroeid tot 'een dingetje'. Men hoeft niet lang of uitvoerig te zoeken om nieuwsberichten te lezen waarin geschreven - dan wel gesuggereerd - wordt dat het nieuwe arrangement van "When I Paint My Masterpiece" een reactie is op de "Play something we know"-roepende dame. Zie bijvoorbeeld hier. Daar klopt geen reet van. Op een opname van "When I Paint My Masterpiece" van 1 maart is het "Play something we know" duidelijk hoorbaar, het intro van "When I Paint My Masterpiece" wordt dan al gespeeld. Luister zelf, hier. Wanneer de band de song al speelt op het moment dat de vrouw roept, kan de gespeelde (versie van de) song nooit meer een reactie zijn op die roep.

Onderstaande foto is van de serie Time. Met 'Bob Dylan' verwijst de hoofdpersoon naar de godganse dag mondharmonica spelende vrouw met wie ze een gevangeniscel deelt. [met dank aan Hilda]





setlist 2 maart 2024 Fort Lauderdale, Florida

Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Dezelfde setlist als een dag eerder.

Luister hier naar 'When I Paint My Masterpiece' van (waarschijnlijk) 1 maart.

Luister hier naar 'Walking By Myself'.

setlist 1 maart 2024 Fort Lauderdale, Florida

Watching The River Flow / Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) / I Contain Multitudes / False Prophet / When I Paint My Masterpiece / Black Rider / My Own Version Of You / Crossing The Rubicon / To Be Alone With You / Key West (Philosopher Pirate) / Gotta Serve Somebody / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Walking By Myself / Mother Of Muses / Goodbye Jimmy Reed / [band introductions] / Every Grain Of Sand

Dylans band is, in vergelijking met eind 2023, ongewijzigd. Na een eerste blik op de setlist van Dylans eerste concert van 2024 lijkt er nauwelijks iets veranderd te zijn ten opzichte van de concerten van eind vorig jaar. Oude songs afgewisseld met songs van Rough And Rowdy Ways en een cover. Toch mist er iets: 'I'll Be Your Baby Tonight' is van de setlist verdwenen. Er is geen nieuwe song voor in de plaats gekomen. De cover tijdens dit eerste concert van 2024 is 'Walking By Myself', een song van Jimmy Rogers (en niet van Jimmie Rodgers, zoals ik hier en daar las), luister hier.

aantekening # 8826

[...] "Say, isn't that Bob Dylan you have on?"

"Right," I said. Positively 4th Street.

"I can tell Bob Dylan in an instant," she said.

"Because his harmonica's worse than Stevie Wonder?"

She laughed again. Nice to know I could still make someone laugh.

"No, I really like his voice," she said. "It's like a kid standing at the window watching the rain."

After all the volumes that have been written about Dylan, I had yet to come across such a perfect description.

Haruki Murakami - Hard-boiled Wonderland and the End Of The World

~ * ~ * ~

De stoel waarin ik zit als ik naar Dylan luister, is ook de stoel waarin ik lees. Naast die stoel staat een tafeltje met een stapel boeken, wachtend om nogmaals opgepakt te worden & naast dat tafeltje staat een tweede stoel. Op die zitting van die tweede stoel ligt een stapeltje net uitgelezen boeken, boeken die nog niet in de kast opgeborgen kunnen worden omdat ik er nog iets mee moet. Het boek van Murakami waaruit bovenstaand citaat te vinden is lag bijvoorbeeld op die stapel. Nu ik dat citaat hier heb overgenomen, kan dat boek opgeborgen worden.

Op die stapel lag ook het boek Labyrinths van Jorge Luis Borges, het boek dat op de foto bij 'Dylan kort #3814' te zien is, het boek dat op de schoorsteenmantel op de hoes van Bringing It All Back Home staat. Slechts één bloglezer wist de puzzel op te lossen, de eeuwige roem gaan dit keer dan ook naar die puzzeloplosser: Arie.

Verder ligt er nog een boek waarin zijdelings een link tussen de band 13th Floor Elevator en Dylan genoemd wordt & een biografie van een blues-grootheid. Twee boeken die wat meer verdienen dan een korte vermelding in deze aantekening. 

De laatste reis van de boswachter Dirk Jan Roeleven en Hester van der Vliet is een boek waarvan ik hoop dat het binnenkort ook op die stapel ligt. Ik heb dat boek niet zo lang geleden in handen gehad, aanschaf overwogen, dat uiteindelijk niet gedaan. Toen wist ik nog niet dat Dylan meerdere malen in dit boek voorbij komt [met dank aan Hans].

Er is altijd meer dan waar ik hier melding van maak. Meer boeken, veel meer. Maar hoeveel ik ook lees, de stapel nog te lezen boeken blijft maar groeien. Dat is niet erg. Dat is.

~ * ~ * ~

Personally, I'm not much for symbolism. I never get it. Why can't things be just as they are? I never thought to psychoanalyze Seymour Glass or sought to break down "Desolation Row." I just wanted to get lost, become one with somewhere else

Patti Smith - M Train

Outlaw Music Festival Tour 2024

 

Bob Dylan onderbreekt zijn Rough And Rowdy Ways tour voor de Outlaw Music Festival Tour 2024. In de maanden juni, juli, augustus en september is Bob Dylan, samen met onder andere Willie Nelson & Family, John Mellencamp en Robert Plant & Alison Krauss te zien in verschillende steden in Amerika. Het gaat om een festival-tour & dus ligt een kortere setlist in de lijn der verwachting. Wie weet leveren deze concerten nog een aantal duetten met Willie Nelson op. Op 6 juli strijkt de Outlaw Music Festival Tour neer in Bethel, de plaats waar in augustus 1969 het Woodstock Festival plaatsvond en het concert op de laatste dag van juli brengt Dylan (& band) terug naar Hollywood Bowl in Los Angeles. Mogelijk is Bob Dylans deelname aan deze tournee een uitvloeisel van zijn set tijdens Farm Aid afgelopen september, een concert dat medegeorganiseerd werd door Willie Nelson & John Mellencamp. 

De kaartverkoop start aanstaande vrijdag. Voor meer informatie, zie hier.


21 juni Ameris Bank Amphitheatre, Alpharetta, GA

22 juni PNC Music Pavilion, Charlotte, NC

23 juni Coastal Credit Union Music Park, Raleigh, NC

26 juni Veterans United Home Loans Amphitheater at Virginia Beach, Virginia Beach, VA

28 juni Empower Federal Credit Union Amphitheater at Lakeview, Syracuse, NY

29 juni Northwell Health at Jones Beach Theater, Wantagh, NY

30 juni PNC Bank Arts Center, Holmdel, NJ

2 juli  Xfinity Center, Mansfield, MA

6 juli Bethel Woods Center for the Arts, Bethel, NY

7 juli Hersheypark Stadium, Hershey, PA

29 juli North Island Credit Union Amphitheatre, Chula Vista, CA

31 juli Hollywood Bowl, Los Angeles, CA

3 augustus Shoreline Amphitheatre, Mountain View, CA

4 augustus Toyota Amphitheatre, Wheatland, CA

7 augustus Ford Idaho Center Amphitheater, Boise, ID

8 augustus ONE Spokane Stadium, Spokane, WA

10 augustus  Gorge Amphitheatre, George, WA 

6 september Somerset Amphitheater, Somerset, WI

7 september Credit Union 1 Amphitheatre, Tinley Park, IL

8 september Hollywood Casino Amphitheatre, St. Louis, MO

11 september Riverbend Music Center, Cincinnati, OH

12 september Blossom Music Center, Cuyahoga Falls, OH

14 september The Pavilion at Star Lake, Burgettstown, PA

15 september Pine Knob Music Theatre, Clarkston, MI

17 september Darien Lake Amphitheater, Buffalo, NY


[met dank aan Rob]

Dylan kort #3814

In de uitzending van Nieuwsweekend van gisteren (Radio 1, 24 februari) was Wouter van Oorschot te gast om te praten over zijn dinsdag te verschijnen boek Dylan en wij zonder Amerika. Terugluisteren kan hier. [met dank aan Hans, Peter en Arie] Zie ook hier.

Marco Visser recenseert voor Trouw het boek Dylan en wij zonder Amerika van Wouter van Oorschot, zie hier (achter betaalmuur).

'Bob Dylan klinkt als een bibberkleuter die een spreekbeurt moet houden over goudvis Johan', zie hier.

De afbeelding bij dit bericht komt uit de Netflix-serie Griselda (aflevering 3). Voor de puzzelaars: wat heeft dit met Bob Dylan te maken? Antwoorden op een briefkaart / in de reacties.

David Remnick - Holding The Note, zie hier voor een eerdere vermelding van dit boek op deze blog. Ik heb het boek inmiddels gelezen, Remnick is een goed schrijver, het boek bevat zeer interessante stukken over onder andere Aretha Franklin, Keith Richards, Mavis Stapels, Patti Smith en Bob Dylan. 'Restless Farewell', zoals het essay over Dylan heet, heeft weinig nieuws te bieden voor de doorgewinterde Dylanliefhebber. Het is dan ook niet dit essay dat Holding The Note interessant maakt voor de Dylanliefhebber, maar het essay over Leonard Cohen. Voor dit essay sprak Remnick met Bob Dylan over Cohen wat een aantal mooie inzichten opleverde over de Canadese singer-songwriter.

Bram van Splunteren draait de muziek bij The Philosophy Of Modern Song, luister hier.

'Hadden Andy Warhol, Bob Dylan en Edie Sedgwick een driehoeksverhouding?', zie hier.

Zimmerman zie hier (zie ook 'Dylan kort #3813')

Dylan kort #3813

Material Wealth: Eerder schreef ik over het boek Material Wealth (zie hier) & ergens moet ik ooit iets geschreven hebben over het bij dit boek horende cd (maar waar kan ik 1, 2, 3 niet vinden). De cd Soundtrack To The Allen Ginsberg Book Material Wealth; Allen's Voice In Poems And Songs 1956 - 1996 ligt nu naast me. Bob Dylan is op twee songs op dit album te vinden: 'Going To San Diego' & 'Do The Meditation Rock'. Beide opnamen zijn eerder uitgebracht: de eerste op First Blues en de tweede is te vinden op The Last Word On First Blues. Aan de binnenzijde van het kartonnen cd-hoesje staat een quote van Bob Dylan over Allen Ginsberg (zie foto).

In de winkel waar ik de Ginsberg-cd net ophaalde viel mijn oog nog op de elpeehoes van The Real Dirt van King Blank. Deze hoes is overduidelijk een knipoog naar de hoes van Dylans Bringing It All Back Home.

Robert Vuisje - Maak de wereld beter: twee citaten uit dit boek:

'Het was de keuze van mijn moeder dat ik werd genoemd naar Robert Zimmerman, oftewel Bob Dylan. Haar idool. Maar zijn muziek werd nooit mijn muziek.'

'Woody Allen was Allan Konigsberg en de echte naam van Bob Dylan was Robert Zimmerman.' [met dank aan Alja]

Zimmerman: in het verlengde van bovenstaande: in Heaven (mrt/apr 2024) een stuk over Zimmerman: 'een succesvolle afsplitsing van de Belgische formatie Balthazar [...] Simon Casier, bassist van Balthazar, is de geestelijk vader van Zimmerman. Aangezien Bob Dylan zijn eigen naam niet gebruikt heeft Casier die naar eigen zeggen maar overgenomen.'

L.H. Wiener - 'In Memoriam Jacob Zeepvat' met een citaat uit Dylans 'It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)', zie hier.

Wouter van Oorschot - Dylan en wij zonder Amerika, zie hier.

De 5 platen die The Bony King mee neemt naar het spreekwoordelijke onbewoonde eiland, zie hier.

Jens Mulders over 'Sign On The Window', zie hier.

Bram de Winter over 'Rainy Day Women #12 & 35', zie hier.

Peter van Vleuten in zijn column van 16 februari: 'Ik wil niet alle details uit de doeken doen, maar "the jester" is in ieder geval Bob Dylan.' Volgens mij is Van Vleuten een belangrijk detail -de sleutel - vergeten: Frank! De sleutel is immers Frank. Toch? Voor de gehele column, zie hier.

Dylan kort #3812

Lucifers bij de brand vervolg (zie Dylan kort #3811): na het eerdere bericht over Lucifers in de brand ontving ik een e-mail waarin Klaas aangeeft op welke bladzijden Bob Dylan in de Lucifers bij de brand uit 2009 en 2014 voorbij komt. Ik neem hier het relevante deel uit zijn e-mail over:

In het eerste boek Lucifers bij de brand uit 2009 komt Bob Dylan twee keer ter sprake:

op de pagina’s 115-116 en op pag. 119.

In Tegen de kruideniers komt Dylan twee keer rechtstreeks aan de orde en één keer indirect:

op pagina 12 wordt enkel kort aan Dylan gerefereerd;

op de pp’s 260 t/m 275 staat het artikel ‘De rockende cowboy van de Apocalyps. Over Bob Dylan’, in een hoofdstuk van het boek met de titel ‘Helden’.

Op. pag. 333 staat het boek Chronicles genoemd als bron voor zijn artikel

Tenslotte meldt hij op pag. 335 meldt waar het artikel eerder is gepubliceerd. Namelijk in Streven, in mei 2014: De rockende cowboy van de Apocalyps - Luc Devoldere

[met dank aan Klaas]

Gijsbert Kamer (de Volkskrant) over The Greatest Night In Pop, afgelopen woensdag (7/2) in de papieren editie van de krant, een dag eerder online, zie hier. Eindelijk een betere recensie van deze documentaire.[met dank aan Hans]

Wilfred Takken (Dagblad vh Noorden) over The Greatest Night In Pop, afgelopen dinsdag in de papieren editie en online, zie hier (achter betaalmuur) [met dank aan Hans] Takken: 'Bob Dylan keek vrijwel de hele nacht benauwd en afwezig. Hij was niet op zijn gemak in gezelschap, legt de documentaire uit, en hij was geen begaafde zanger zoals andere aanwezigen. Het kwam pas goed toen alle anderen even uit de klas gingen en Stevie Wonder aan de piano een treffende Bob Dylan-imitatie deed, die de echte Dylan dan weer kon nazingen. Dylan schraapte zijn keel en mompelde wat, waarna hij een plakplaatje kreeg van de meester, voor de moeite.' [Moet ik nog commentaar geven op deze stompzinnigheid? Nee toch.]

In Volkskrant Magazine van vandaag (10/2) is de Gids van het Weekeinde schrijver Terry Hayes. Favoriete dichter van Hayes: Bob Dylan (zie afbeelding). Dit stuk staat sinds afgelopen donderdag (8/2) online, zie hier.

Cinemagazine over The Greatest Night In Pop, zie hier.

Gerard Ekdom over The Greatest Night In Pop, zie hier.

VPRO Gids over The Greatest Night In Pop, zie hier.

Radio 2 over The Greatest Night In Pop, zie hier.

Instagram @Bob Dylan: Op dit account werden in de afgelopen week twee opmerkelijke filmpjes geplaatst, eerst een fragment van Bukka White - uit de documentaire Le Blues Entre Les Teeth (1973) - en later (8/2) een foto van Dock Boggs met muziek. De laatste is inmiddels ook weer verwijderd. Uiteraard wordt er online al weer flink gespeculeerd wat dit te betekenen heeft, bijvoorbeeld op het forum van Expecting Rain en in verschillende Dylan-groepen op Facebook. Er wordt geopperd dat dit als voorbode voor een nieuw Dylan-album vol covers a la Good As I Been To You gezien moet worden, of een hint over de covers die Dylan tijdens het volgende deel van zijn Rough And Rowdy Ways tour gaat spelen. Hoewel beide opties intrigeren, heb ik er een hard hoofd in dat er waarheid schuilt in de speculaties.

Dylan kort #3811

Een Uur Cultuur
(uitzending zondag 4 februari): te gast is schrijver Irwan Droog. In de uitzending - vanaf 49 minuten 30 seconden - praat Droog enthousiast over Cat Powers' Dylan-covers en over Dylan zelf. Luister hier. [met dank aan Jos, Hans en René]
'Ego's, dronkaard en een bange Bob Dylan: het verhaal achter "We Are The World"', onder deze titel schrijft Dennis van Goethem over de Netflix-documentaire in De Limburger van 1 februari, zie hier (achter betaalmuur) [met dank aan Arie] Ook op de website van De Telegraaf, zie hier (achter betaalmuur) en Nieuwsblad, zie hier, zelfde auteur, iets afwijkende titel (en tekst?)
Van Goethem in De Limburger: 'En ook Bob Dylan zorgde voor ergernis. Het lied en de videoclip werden tegelijkertijd opgenomen, waardoor er zeker zestig mensen rondliepen. Dylan was op zijn ongemak, bang zelfs. Hij leek wel vergeten hoe hij moest zingen. Dylan geraakte niet verder dan gegrom. Het duurde uiteindelijk tot de studio was ontruimd en Stevie Wonder met Bob Dylan-imitatie kwam.'
Sophie & Jeroen (uitzending 29 januari) heeft een item over de 'We Are The World'-documentaire, zie hier. [met dank aan Anna]
Meer over deze documentaire hier, hier, hier (betaalmuur).
Lucifers bij de brand: Alja stuurde mij een paar dagen geleden foto's van het boekje Lucifers bij de brand van Luc Devoldere. In dit boekje was zij namelijk een aantal malen Bob Dylan tegengekomen, zoals een citaten uit 'My Back Pages' en 'Things Have Changed' en op bladzijde 27: 'Op Sunset Boulevard heeft ze Leonard Cohen op een bankje zien zitten, in Malibu Bob Dylan zien voorbijwandelen met zijn hondje, zwijgend gevolgd door enkele bodyguards.'
Ik werd enthousiast van wat ik las op de door Alja gestuurde foto's en dus kocht ik ergens online een tweedehands exemplaar van Lucifers bij de brand van Luc Devoldere, maar hoe ik ook ook zocht, ik kwam niet op bladzijde 27 die zin over Bob Dylan & zijn hondje tegen. Wel een stuk verder, op bladzijde 73, een uitvoeriger stuk over de Rolling Thunder Revue; A Bob Dylan Story by Martin Scorsese, de Netflix-film. Devoldere: 'Niets blijft ervan over, van deze tour, zegt de bijna tachtigjarige die in die jaren zijn ziel uit zijn lijf zong. Alleen as. Saigon was gevallen. Disco heerste in New York. Dertigers trokken als een circus rond. Dylan bestuurde zelf de camper. Men trok van stad tot stad en dook op in kleine zalen die onder een schuilnaam werden geboekt. Men folderde de dag zelf van het concert. Het mooiste beeld in de film is dat van een meisje, dat op het einde van een concert, verbijsterd rechtstaat, en traag maar zeker begint te wenen. Een ander meisje slaat haar arm om haar. Maar ze beweegt zich los. En verdwijnt. Ontroostbaar. "Life is about creating yourself", zegt de oude bard terugblikkend nog. Joan Baez vergaf hem alles als ze hem op het podium zag muziek maken. Alleen dan is hij echt.'
Er zijn dus meerdere boeken met de titel Lucifers bij de brand van Luc Devoldere. Alja's boekje bevat notities uit de jaren 2020 - 2023, het exemplaar dat ik kocht heeft notities uit de periode 2015 - 2019. Uit het voorwoord in mijn boekje blijkt dat er in 2009 ook al een Lucifers bij de brand van Devoldere werd gepubliceerd en in 2014 verschenen er Lucifers bij de brand in Devoldere's boek Tegen de kruideniers. In de twee laatst verschenen Lucifers bij de brand is dus Bob Dylan te vinden, hoe dat zit bij de eerste twee, is mij nog onbekend. [met dank aan Alja]



Bringing It All Back Home

Het is 16 april 1965, in de Michigan Daily staat een wat vreemde advertentie voor Dylans nieuwste album Bringing It All Back Home. Niet alleen is de titel van de plaat fout geschreven, ook de foto van Bob Dylan is niet bepaald up to date

Een paar maand later neemt Columbia Records het heft in handen: in Sing Out! (vol. 15 no. 3) van juli 1965 plaatst Columbia een pagina vullende advertentie voor het album. In de advertentie keurig de albumhoes, een vermelding van de hitsingle 'Subterranean Homesick Blues' en een lovende tekst afgewisseld met citaten uit Dylan liner notes voor het album. In deze editie van Sing Out! geen bespreking van Bringing It All Back Home. Die volgt in de daarop volgende editie van het blad (voll. 15 no. 4) van september. De recensent is Irwin Silber, de hoofdredacteur van Sing Out! & de man die zich eerder in de Dylanwereld onsterfelijk belachelijk heeft gemaakt met zijn open brief aan Dylan, geschreven na het Newport Folk Festival van 1964. 

Silber is - hoe kan het, met zijn open brief nog in het achterhoofd ook anders - nogal negatief over Bringing It All Back Home. Slechts een song op het album kan op enige goedkeuring van Silber rekenen.

Silber, ik citeer het laatste stuk van zijn recensie: For me, the most revealing and moving song in the album is "It's Alright, Ma," a dreadful cry of anguish in a world where corruption seems destined always to rule. But the rest of the album is composed of those bits and snatches that cults adore and that further the image of the untamed, unchained, nihilistic revolutionary. It's a pity and a frustration, for if ever the world was in need of the clear and uncompromising anger and love of the poet, it is now. 

Zou Irwin Silber (1925 - 2010) in latere jaren nog eens naar Bringing It All Back Home hebben geluisterd en zich voor zijn kop geslagen hebben?